از آن کسی که نیست

           كه رودخانة گِل‌آلود زلال می‌شود

كلمه‌ها برای بیرون آمدن بال‌بال می‌زنند

     پرنده‌ها تمامِ شاخه‌هایِ دُور و برم را می‌گیرند .     

كلمه‌ها چیزی می‌خواهند  پرنده‌ها چیزی

          و رودخانه آن‌قدر زلال شده 

   كه عزیزترین مُرده‌ات را بی‌صدا كنارت حس می‌كنی

چشم هایت را می‌بندی ، حرف نمی‌زنی ، ساعت‌ها

این دركِ من از توست :

                         در سكوتت مُرده‌ها جا‌به‌جا می‌شوند

         ــ كسی كه منم ، اما كلمة تو با آن آمد ــ

طول می‌كشد ، سكوتت طول می‌كشد

آن‌قدر كه پرنده‌ها به تمامِ بدنت نوك می‌زنند

و چیزی می‌خواهند كه تو را زجر می‌دهد

              ــ از هیچ‌كس نتوانسته‌ام ، نمی‌توانم جدا شوم ــ

این دركِ من از ، من و توست .                                  

به جاده‌ها نمی‌اندیشی ، به كشتی‌ها نمی‌اندیشی

  به فكرِ استخوان‌هایت در خاكی

                   استخوان‌هایی كه بی‌شك  آرام نخواهند شد

من از سكوتِ تو بیرون می‌آیم

            و می‌دانم آدم‌های زیادی در تو زجر می‌كشند

و می‌دانم كه رفته‌رفته

                      در این فرشِ كهنه

                         در این دودكشِ روبرو

                               در این درختِ باغچه  ریشه می‌كنی

و می‌دانم كه تو سال‌هاست در من

                     حرف نمی‌زنی

                               حرف نمی‌زنی

                                       حرف نمی‌زنی